کبدا

کبدا. [ ک َ ] (اِ) کبد. لحیم زرگری و مسگری باشد که به آن چیزها را وصل و پیوند کنند. (برهان ). لحیم که مسینه و رویینه را بدان پیوند دهند. (آنندراج ). ◄ سریشم درودگران را نیز گویند که با آن چیزها را به هم بچسبانند. ◄ بمعنی فربه هم هست که نقیض لاغر باشد. ◄ تعجیل و شتاب را نیز گفته اند. (برهان ). فرهنگها کبدا را با معانی فوق نقل کرده اند و نظر به شعر دقیقی داشته اند که ذیل کبد نقل کردیم و ندانسته اند که «کبدا» همان «کبد» است یعنی الف اطلاق آخر بیت را جزو کلمه پنداشته اند. (از حاشیه ٔ برهان چ معین با تصرف ). رجوع به کبد شود.