کباکب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کباکب . [ ک َ ک ِ ] (ع ص، اِ) ج ِ کُباکِب . (اقرب الموارد) (منتهی الارب ). رجوع به کُباکِب شود. ◄ (اِخ ) نام کوهی است . (منتهی الارب ).
کباکب . [ ک ُ ک ِ ] (ع ص ) مجتمع خَلق یا درهم خلقت . ج، کَباکِب . (از اقرب الموارد). ◄ گرد و درهم اندام . ج، کَباکِب . (منتهی الارب ).