کاسه و کوزه

کاسه و کوزه . [ س َ / س ِ وُ زَ / زِ ] (ترکیب عطفی، اِمرکب ) اثاث البیت . (آنندراج ). کاسه کوزه : کاسه و کوزه ٔ افلاک شکستن دارد چند بیهوده دل اهل هنررا شکند. صائب . ای کز سر سبلتت رئیسی پیداست از کاسه و کوزه ات خسیسی پیداست گر در شب دیجور نقاب اندازی از چهره ٔ تو نشان پیسی پیداست . رهی شاپور (از آنندراج ). - کاسه و کوزه را بسر کسی شکستن ؛ با بی گناهی او همه ٔ تقصیرها را بدو نسبت کردن . (امثال و حکم دهخدا) و رجوع به کاسه کوزه شود.