کاسه بند
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(~. بَ)<BR>۱- (ص فا.) آن که ظروف شیشهای و چینی و چوبی شکسته را بند میزند.<BR>۲- (اِمر.) آلتی که پهلوانان کشتی با اجازة استادان و مشایخ به کاسة زانوی خود میبسته و در وسط آن آیینة کوچکی نیز قرار میدادند. این عمل کفایتی بود از این که زانوی صاحب کاسه بند به خاک نمیرسد.<br>