کارن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کارن . [ رِ ] (اِخ ) نام شهری در خط سیر لشکر خشایارشا از لیدیه به داردانل .
کارن . [ کارْ رِ ] (اِخ ) نام سردار قشون مهرداد شاهزاده ٔ اشکانی که با اشک بیستم (گودرز) جنگید و لشکر طرف مقابل را شکست داده بیش ازآنچه مقتضی بود آن را تعقیب کرده دور رفت و وقتی که برمیگشت راه او را قوای تازه نفسی قطع کرد و خود او اسیر گردید یا کشته شد. (از تاریخ ایران باستان چ ٢ ص ٢٤٢١) باز در همین کتاب آمده : گوت شمید گوید: که کارّن والی صفحه ای بود که در آنجا جنگ روی داد. (تاریخ ایران الخ، ص ١٢٨). ولی مدرک این عقیده را ننموده و در نوشته های تاسی توس هم چنین خبری نیافتیم . (ایران باستان چ ٢ ص ٢٤٢٢).
کارن . [ رَ ] (اِخ ) قارن . رجوع به قارن شود.
فرهنگ نامهای فارسی
نام مردانه