چوبک
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(بَ) (اِ.)<BR>۱- گیاهی دارای گلهای مجتمع با برگهای خاردار و ریشة ضخیم. ریشة این گیاه را پس از خشک کردن میکوبند و نرم میکنند و در شستن لباس به کار میبرند.<BR>۲- چوب کوتاه و باریکی که بعضی از سازهای کوبهای مانند طبل را با آن مینوازند.<BR>۳- نام تخته و چوبی که مهتر پاسبانان شبها در دست میگرفت و آن چوب را ب ر تخته میکوفت تا از صدای آن پاسبانان بیدار شوند.<br>