چهاردرویش

چهاردرویش . [ چ َ دَرْ ] (اِخ ) نام افسانه ای کهن است . (از یادداشت مؤلف ). افسانه ٔ عامیانه ٔ مختصر و منظومی است به طرز مثنوی در سه داستان مشتمل بر لطائف و نکته ها که در آن سه درویش سرگذشت خود را برای امیر خراسان بازمیگویند، و امیر خراسان نیز داستان زندگی خویش را برای آنان نقل میکند. داستان چهاردرویش را بعضی از امیرخسرو دهلوی دانسته اند، که درست نیست . میرمحمدحسین تحسین آن را به نام نوطرز مرصع به هندوستانی ترجمه ٔ کرد. و ترجمه ٔ دیگری از آن به نام باغ و بهار بوسیله ٔ یکی دیگر از مردم هند صورت گرفت . افسانه ٔ چهاردرویش در بمبئی طبع شده است . و نظم آن از خواجه ابوتراب بن خواجه علیخان بن نجم الدین بن خواجه علی تستری متخلص به نقاش است . رجوع به چاردرویش شود.