چنچولی

چنچولی . [ چ َ ] (اِ) بمعنی بادپیچ است و آن ریسمانی باشد که در ایام عید و نوروز از شاخ درخت و جاهای بلند آویزند و زنان و کودکان بر آن نشسته در هوا آیند و روند و گویند این لغت از لغات هندی است . (از برهان ) (آنندراج ). ریسمانی که دو سرش ببالا بسته و در میانش جای نشستن آدمی است که بر آن تاب میخورد و نامهای دیگرش «تاب » و «آورک » است . (فرهنگ نظام ذیل چنچولی ). چنچله . (ناظم الاطباء). چنگولی . (فرهنگ نظام ). بادپیچ . باد. (در تداول روستائیان فیض آباد محولات بخش تربت حیدریه ). و رجوع به بادپیچ و تاب و چنچله شود.