چلک

(چَ لَ) [ تر. ] (اِ.)<BR>۱- کاسة چوبین.<BR>۲- دلو برای کشیدن آب.<br>

(چِ یا چُ) (اِ.) ۱- کفچه دیگ، کفگیر. ۲- انگشت وسطی، بنصر.

(چُ لَ) (اِ.) ۱- طناب ابریشمی. ۲- کلافه (ریسمان ابریشم).

(چَ لَ) [ تر. ] (اِ.) ۱- کاسه چوبین. ۲- دلو برای کشیدن آب.

چلک . [ چ ِ ل َ ] (اِخ ) دهی است از دهستان چلندر بخش مرکزی شهرستان نوشهر که در ١٥ هزارگزی خاور نوشهر و یکهزارگزی راه شوسه ٔ نوشهر به بابلسر واقع است، دشت و معتدل و مرطوب است و ٢٠٠ تن سکنه دارد. آبش از چشمه و رودخانه ٔ محلی . محصولش برنج و عسل . شغل اهالی زراعت است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٣).

چلک . [ چ َ ل َ ] (اِخ ) دهی است جزء دهستان حومه بخش کوچصفهان شهرستان رشت که در ٥ هزارگزی خاور کوچصفهان و یکهزار و پانصد گزی شمال راه شوسه ٔ کوچصفهان به لاهیجان واقع است . جلگه و معتدل است و ٢١٣ تن سکنه دارد. آبش از توشاجوب سفیدرود. محصولش برنج و صیفی . شغل اهالی زراعت وراهش مالرو است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٢).

چلک . [ چ َ ل َ ] (اِخ ) دهی جزء دهستان قاقازان بخش ضیأآباد شهرستان قزوین که در ٩٩ هزارگزی ضیاء آباد و ٩ هزارگزی راه شوسه واقع است . کوهستانی و سردسیر است و ٤٥٢ تن سکنه دارد. آبش از چشمه سار. محصولش غلات . نخود، عدس و لبنیات . شغل اهالی زراعت، گله داری و بافتن جوال و ریسمان و راهش مالرو است . ساکنین این آبادی از طایفه ٔ غیاثوند می باشند و در زمستان به قشلاق طارم میروند. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ١).