چاوله

(~.) (ص.) کج، معوج.<br>

(~.) (ص.) کج، معوج.

(لِ) (اِ.) گل صدبرگ که به غایت رنگین است.

چاوله . [ وَ ل َ / ل ِ ] (اِ) گلی است . (فرهنگ اسدی ) نام گلی باشد صد برگ و بغایت رنگین . (برهان ) (آنندراج ). گلی باشد خوشرنگ . (جهانگیری ). گل سرخ صد برگ و بغایت رنگین . (ناظم الاطباء). گلی خوشرنگ و خوشبوی . گلی باشد نیکو : همی بوستان سازی از دشت او چمنهاش پر لاله و چاوله . عنصری (از فرهنگ اسدی ). ◄ بمعنی کجواج و ناهموار نیز آمده است .(برهان ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).