چاه بن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
چاه بن . [ ب ُ ] (اِ مرکب ) تک چاه . (آنندراج ). بن چاه . ته چاه : بدین چاه در آب سرد است و خوش بفرمای تا من بوم آبکش که هستند با من پرستنده مرد کزین چاه بن برکشند آب سرد. فردوسی . پس آن به که غوکان در این چاه بن نگویند از موج دریا سخن . میرخسرو.