چاشتگاهان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
چاشتگاهان . (اِ مرکب ) هنگام چاشت . وقت چاشت .زمان چاشت . چاشتگاه . چاشتگاهی . چاشتگه : بامدادان برچکک، چون چاشتگاهان بر شخج نیمروزان بر لبینا، شامگاهان بر دنه . منوچهری . و رجوع به چاشتگاه و چاشتگاهی شود.