چاشت خوردن

چاشت خوردن . [ خوَرْ / خُرْ دَ ] (مص مرکب ) طعام خوردن بهنگام چاشت . صبحانه یا ناهار خوردن . هنگام چاشت غذا خوردن : تَغَدّی ؛ چاشت خوردن . تَضَحّی ؛ خورد در وقت چاشت . (منتهی الارب ) : چون با پدرت چاشت خورد گیتی ناچار خورد با تو ای پسر شام . ناصرخسرو. رنجه ای تا برخت چاشت خورم که فلک بر دل من چاشت خور است . خاقانی . صبح تو شام گشت و فلک با تو چاشت خورد تو همچنان در آرزوی شام و چاشتی . خاقانی .