چارپای

چارپای . (اِ مرکب ) هر حیوانی که دارای چهار دست و پا باشد. چارپا. چاروا. ذوات الاربع ◄ مرکب سواری چون اسب و استر و خر و شتر و امثال آن . ستور. نعم . بهیمه . ماشیه . مال : سکندر بدو گفت تاریک جای بدو اندرون چون رود چارپای . فردوسی . تبه شد بسی مردم و چارپای یکی را نبد خنگ جنگی به جای . فردوسی . ز بس مردن مردم و چارپای پیی را نبد بر زمین نیز جای . فردوسی . بدادی ز گنج آلت و چارپای نماندی که پایش برفتی ز جای . فردوسی . به ره بر یکی نامور دید جای بسی اندرو مردم و چارپای . فردوسی . درختان شده خشک و ویران سرای همه مرز بی مردم و چارپای . فردوسی . کسی را کجا تخم یا چارپای بهنگام ورزش نبودی بجای . فردوسی . مرا تخت و گنج است و هم چارپای بدینسان بمانم سزاوار جای . فردوسی . همه هر چه دید اندرو چارپای بیفکند و ز یشان بپرداخت جای . فردوسی . به ایران نمانم بر و بوم و جای نه کاخ و نه ایوان و نه چارپای . فردوسی . ز خون چنان بی زبان چارپای چه آمد بر آن مرد ناپاکرای . فردوسی . ستایش گرفتند بر رهنمای فزایش گرفت از گیا چارپای . فردوسی . در و دشت گل بود و بام و سرای جهان گشت پر سبزه و چارپای . فردوسی . ز ایوان و خرگاه و پرده سرای همان خیمه و آخور و چارپای . فردوسی . با چنین چارپای لنگ بود سوی هفت آسمان شدن دشوار. سنائی . در این چارسو چند سازیم جای شکم چارسو کرده چون چارپای . نظامی . ◄ گوسپند و گاو : مر او را ز دوشیدنی چارپای ز هر یک هزار آمدندی بجای . فردوسی . ز هر گونه از مرغ و از چارپای خورش کرد و آورد یک یک بجای . فردوسی . ◄ چارپایه ٔ تخت : کعبه است حضرت او کز چارپای تختش بیرون ز چارارکان، ارکان تازه بینی . خاقانی .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی