چاخوره

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

چاخوره . [ رَ / رِ ] (نف مرکب ) نقّاب، حفّار. ج، چاخورگان . رجوع به چاخو و چاخوئی شود.