پهن گشادن

پهن گشادن . [ پ َ گ ُ دَ ] (مص مرکب ) بسط کردن . پهن وا کردن . ♦ پهن گشادن گوش ؛ بدقت شنودن : چو قیدافه آگه شد از قیدروش ز بهر پسر پهن بگشاد گوش . فردوسی . بفرمود شه تا زبان برگشاد[فرستاده ] سخنها همه سر بسر کرد یاد فریدون بدو پهن بگشاد گوش چو بشنید مغزش برآمد بجوش . فردوسی . بدو گفت گودرز بازآر هوش سخن بشنو و پهن بگشای گوش . فردوسی . تو ای گرد پیران بسیار هوش بدین گفته ها پهن بگشای گوش . فردوسی .