پنج صد
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پنج صد. [ پ َ ص َ ] (عدد مرکب، ص مرکب، اِ مرکب ) عددی از صدگانها. پانصد. خمسماءة : ورا بد جهان سالیان پنج صد نیفکند یکروز بنیاد بد. فردوسی . به بد [ فریدون ] در جهان پنج صد سال شاه به آخر شد و ماند زو جایگاه . فردوسی . برین بگذرد سالیان پنج صد بزرگی شما را بپایان رسد. فردوسی . دگر پنج صد درّ خوشاب بود که هر دانه ای قطره ای آب بود. فردوسی .