پشتک زن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پشتک زن . [ پ ُت َ زَ ] (نف مرکب ) آنکه با پشتک بر آب پرد. آنکه باپشتک بجهد. رفتار با پشتک . ◄ چهارپائی که بسبب مرض پشتک رفتار معیوب دارد و پای زند: اتان رُموح برجلها؛ ای نفوح . اتان ضحور؛ خرماده ٔ پشتکزن .
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی