پرنهیب

پرنهیب . [ پ ُ ن ِ / ن َ ] (ص مرکب ) پرترس . پربیم . پرتشویش . پراضطراب : از آن خواب کز روزگار دراز بدید و ز هر کس همی داشت راز سرش گشت گردان و دل پرنهیب بدانست کامد بتنگی نشیب . فردوسی . چو بنمود رخ آفتاب از نشیب دل موبد از شاه شد پرنهیب که شاه جهان برنخیزد ز خواب ... فردوسی . بدان شادمانی و آن فرّ و زیب چرا شد دل روشنت پرنهیب . فردوسی . بیامد گریزان و دل پرنهیب همی تاخت اندر فراز و نشیب . فردوسی . ز بالا چو برق آمد اندر نشیب دل از مردن گستهم پرنهیب . فردوسی . ازو شد دل پیلتن پرنهیب بترسید کامد بتنگی نشیب . فردوسی . از آن آگهی شد دلش پرنهیب سوی چاره برگشت و بند و فریب . فردوسی . دلش پرنهیب است و پرخون جگر ز بس درد و تیمار چندین پسر. فردوسی . بدان برز و بالا ز بیم نشیب دلش ز آفریدون شده پرنهیب . فردوسی . دلم گشت از آن خواب بد پرنهیب ز بالا بدیدم نشان نشیب . فردوسی .