پر نهادن
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(پَ. نَ دَ)<BR>۱- (مص ل.) ناتوان شدن، پرافکندن.<BR>۲- (مص م.) کسی را از جایی بیرون راندن، آواره کردن.<BR>۳- از سر خود دور کردن.<br>
فرهنگ فارسی معین
(پَ. نَ دَ) ۱- (مص ل.) ناتوان شدن، پرافکندن. ۲- (مص م.) کسی را از جایی بیرون راندن، آواره کردن. ۳- از سر خود دور کردن.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پر نهادن . [ پ َ ن ِ / ن َ دَ ] (مص مرکب ) رجوع به پَر شود.