پاک چهر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پاک چهر. [ چ ِ ] (ص مرکب، اِ مرکب ) روی پاک . چهره ٔ پاک . چهر نیک : ندانم به ایران گراید به مهر وگر سوی توران کند پاک چهر. فردوسی . بدو گفت زال ای خداوند مهر چو اکنون نمودی بما پاک چهر. فردوسی . ◄ (ص مرکب ) دارای چهر پاک .
فرهنگ نامهای فارسی
نام زنانه