پاره
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(رِ) [ په. ] ( اِ.)<BR>۱- رشوه.<BR>۲- ارمغان.<BR>۳- نوعی حلوا.<BR>۴- پیشکش، هدیه.<BR>۵- بهر، بخش.<BR>۶- قطعه، تکه.<BR>۷- پینه، وصله.<BR>۸- دارای پارگی، شکافته.<BR>۹- نادوشیزه. <BR>۱۰ - گرز آهنین. <BR>۱۱ - پول، مسکوک. <BR>۱۲ - کود. <BR>۱۳ - باج، خراج. ؛ ~ی دل عزیزترین کس نزد آدمی چون فرزند، پارة جگر. ؛ ~سنگ، قطعهای از سنگ. ؛~ی زرد پارچة زردی که یهودان برای امتیاز از مسلمانان در کتف میدوختند، عسلی، غیاره.<br>