پابریده بودن

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

پابریده بودن . [ ب ُ دَ /دِ دَ ] (مص مرکب ) (... از جائی )؛ ترک مراوده کردن از آن جای . یا به ترک مراوده واداشته شدن از جایی .