وغا
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(وَ) [ ع. وغی ] (اِ.) کارزار، جنگ.<br>
فرهنگ فارسی معین
(وَ) [ ع. وغی ] (اِ.) کارزار، جنگ.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
وغا. [ وَ ] (ع اِ) کارزار. (مهذب الاسماء). کارزار و جنگ . (ناظم الاطباء). جنگ و شور و غوغا و به کسر واو خطاست . (غیاث اللغات ) (آنندراج ). وغی : ای دریغ آن حر هنگام سخا حاتم فش ای دریغ آن گو هنگام وغاسام گراه . رودکی . گرچه حریفی تو به جنگ ملوک ورچه تو را پیشه همیشه وغاست . فرخی . درون کام نهان کن زبان که تیغ خطیب برای نام بود در برش نه بهر وغا. خاقانی . شیر خدا و صفدر میدان و بحر جود جان بخش در نماز و جهانسوز در وغا. سعدی . رجوع به وغی شود. ◄ بانگ مگس و پشه . (مهذب الاسماء).