وظر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
وظر. [ وَ ظِ ] (ع ص ) پرگوشت فربه و آنکه ران و شکم وی پرگوشت باشد. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد).
وظر. [ وَ ظَ ] (ع مص ) فربه گردیدن و پرگوشت شدن . (اقرب الموارد) (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).