وطید

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

وطید. [ وَ ] (ع ص ) استوار و پای برجای کرده . (منتهی الارب ) (از آنندراج ). ◄ گران سنگ گردانیده . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ).