وتر

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا

(وَ تَ) [ ع. ] (اِ.) ۱- زه کمان. ج. اوتار. ۲- زه یا سیم ساز. ۳- خطی است که دایره را به دو قسمت نامساوی تقسیم کند. ۴- ضلع روبروی زاویة قائمه مثلث. ۵- زردپی.

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

پی، تار، تیر، رگ، زه طاق، قوس، کمان