واجب

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا

(ج) [ ع. ] (اِفا.) ۱- لازم، ضروری. ۲- فعلی که عمل بدان لازم است و ترکش گناه دارد. ۳- سزاوار، شایسته. ۴- مایحتاج. ؛~ عینی واجبی که هر فرد مسلمان مکلف است به شخصه انجام دهد. ؛ ~ کفایی واجبی است که چون بعض افراد آن را انجام دهند، تکلیف از گردن دیگران ساقط شود. مانند: کفن و دفن اموات.

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

بایسته، دربایست، ضرور، ضروری، فرض، لازم درخور، سزاوار، شایسته ≠ غیرواجب، مستحب