هلالی جغتایی | غزلیات | غزل شماره ۴۲۱

عشاق را حیات بجانست و جان تویی جان را اگر حیات دگر هست آن تویی هر جا مهیست پیش رخت هست ناتمام ماه تمام روی زمین و زمان تویی یوسف اگر چه بود بخوبی عزیز مصر حالا بملک حسن عزیز جهان تویی گر صد هزار مهر نمایند مهوشان ایشان ستمگرند، همین مهربان تویی گر دل ز درد خون شد و گر جان بلب رسید غم نیست، چون طبیب من ناتوان تویی خیز، ای رقیب و جای سگش را بمن گذار من کیستم، اگر سگ این آستان تویی؟ گر جان بباد داد هلالی از آن چه باک؟ جانی که هست در تن او جاودان تویی