هشیمة

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

هشیمة. [ هََ م َ ] (ع ص ) زمین که درختانش خشک گردد. (منتهی الارب ). زمینی که درختهایش خشک گردد چنانکه سیاه شود. ◄ درخت خشک . (از اقرب الموارد).