هدب

هدب . [ هََ ] (ع مص )بریدن چیزی را. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ◄ دوشیدن . (منتهی الارب ). احتبال . (اقرب الموارد). ◄ میوه چیدن . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ◄ خرما رفتن . (تاج المصادر بیهقی ).

هدب . [ هََ دَ ] (ع مص ) درازمژه گردیدن چشم . ◄ دراز و فروهشته شاخ گشتن درخت . ◄ (اِ) شاخهای ارطی و مانند آن . ◄ هر برگ درخت که همیشه باشد چون سرو. ◄ هر گیاه که برگ ندارد و خود قائم مقام برگ باشد. ◄ هر برگ که پهن نباشد مانند برگ سرو و طاق و مانند آن . ج، اهداب، هِداب . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).

هدب . [ هَُ / هَُ دُ ] (ع اِ) مژه ٔ چشم . (منتهی الارب (اقرب الموارد). ◄ ریشه ٔ ریزه ٔ جامه . (منتهی الارب ). خمل الثوب و طرفه . (اقرب الموارد).