هاژو

هاژو. (ص ) زبون . (برهان ) (ناظم الاطباء). ◄ محقر. ◄ زشت . ◄ حیران و درمانده . ◄ خاموش . (برهان ) (از ناظم الاطباء). فرهنگهای بعد از اسدی «هاژو» و «هاژه » را به همان معنی هاژ ضبط کرده اند شاید «واو» و «ها» تصغیر باشد لفظ هاج که در تکلم هست مبدل هاژ است، ریشه اش در سنسکریت «اواچ » است به معنی بیحرف و خاموش، از «وچ » به معنی حرف زدن و همزه ٔ نفی . (از فرهنگ نظام ).