هاوشت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هاوشت . [ وُ ] (اِ) رجوع به هاوش شود. در پهلوی hawisht به معنی مغ (روحانی زرتشتی )، موبد. شاگرد. روحانی جوان (زرتشتی ) که در مراسم دینی به قربانی کننده، یاری کند. در اوستا havishta آمده که در فرهنگهای فارسی جزو لغات زند و پازند ضبطشده و به معنی امت گرفته اند. (پورداود، خرده اوستا حاشیه ٔ صص ٢٣٨ - ٢٣٩)(از حاشیه ٔ برهان چ معین ص ٢٣١٢).