هاتف اصفهانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۳

دل بوی او سحر ز نسیم صبا شنید تا بوی او نسیم صبا از کجا شنید بیگانه گفت اگر سخنی در حقم چه باک این می‌کشد مرا که ازو آشنا شنید رازی که با تو گفتم و آنجا کسی نبود غیر از من و خدا و تو، غیر از کجا شنید دل سوخت بر منش همه گر سنگ خاره بود غیر از تو هر که حال مرا دید یا شنید فرخنده عاشقی که ز دلدار مهربان گر حرف مهر گفت حدیث وفا شنید پیغام حور نشنود از خازن بهشت گوئی کز آشنا سخن آشنا شنید نشنیدی‌ای دریغ و ندیدی که از کسان هاتف چها ز عشق تو دید و چها شنید