نیکی ده
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نیکی ده . [ دِه ْ ] (نف مرکب ) منان . نعمت بخشنده . معطی . نیکی دهش : خداوند نیکی ده و رهنمای خداوند جای و خداوند رای . فردوسی . ولیکن به نیروی گیهان خدای خداوند نیکی ده و رهنمای . فردوسی . به یزدان گرای و سخن زو فزای که اوی است نیکی ده و رهنمای . فردوسی .