نکفة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نکفة. [ ن ُ ف َ / ن َ ف َ / ن َ ک َ ف َ ] (ع اِ) بن استخوان زنخ . (ناظم الاطباء). رجوع به نکفتان شود.
نکفة. [ ن َ ک َ ف َ ] (ع اِ) واحد نَکَف . (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).رجوع به نَکَف شود. ◄ دردی که در گوش گیرد. (از المنجد) (از متن اللغة) (از اقرب الموارد).