واژه جو

نغمه گر

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

نغمه گر. [ ن َ م َ / م ِ گ َ ] (ص مرکب ) نغمه سرا. نغمه پرداز. نغمه طراز. سراینده : بلبل نغمه گر از باغ طرب شد به سفر گوش بر نوحه ٔ زاغان به حضر بگشائید. خاقانی .

معنی نغمه گر | واژه جو