نعمت خواره
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نعمت خواره . [ ن ِ م َ خوا / خا رَ / رِ ] (نف مرکب ) روزی خوار. روزی خورنده . که از انعام دیگری ارتزاق کند. که رزق و روزی می خورد. نعمت خوار. نعمت خور : نعمت دنیا و نعمت خواره بین اینت نعمت اینت نعمت خوارگان . ناصرخسرو. چنین دادم جواب حاسد خویش که نعمت خواره را کفران میندیش . نظامی .