نعمت خان علی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نعمت خان علی . [ ن ِ م َ ع َ ] (اِخ ) از پارسی گویان هندوستان است در عهد عالمگیر و شاهجهان می زیسته و به سال ١١٢٠ هَ . ق . درگذشته، منظومه ای به عنوان «حسن و عشق » و کتابی به نام «خوان نعمت » در موضع طباخی آرد. (از قاموس الاعلام ج ٦).