نخلبن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نخلبن . [ ن َ ب ُ ] (اِ مرکب ) درخت خرما. (آنندراج )(غیاث اللغات ). خرمابن . (ناظم الاطباء) : چو دور افتد از میوه خور میوه دار چه خرما بود نخلبن را چه خار. نظامی . چو سقراط راداد نوبت سخُن رطب ریز شد خوشه ٔ نخلبن . نظامی . ز یک قابله چند زاید سخن چه خرما گشاید ز یک نخلبن ؟ نظامی .