نبأ

(نَ بَ) [ ع. نبأ ]<BR>۱- گفتار، خبر.<BR>۲- قرآن.<br>

(نَ بَ) [ ع. نبأ ] ۱- گفتار، خبر. ۲- قرآن.

نبا. [ ن َ با ] (اِخ ) مصحف نباء در بیت زیر مقصود قرآن است بنابر قول بعضی مفسران که گویند مقصوداز نباء عظیم در سوره ٔ نباء، قرآن است : نور از آن ماه باشد وین ضیا آن ِ خورشید این فروخوان از نبا. مولوی . ◄ (از ع، اِ) نباء. خبر. گفتار : زآنکه قدر مستمع آمد نبا بر قد خواجه بُرَد درزی قبا. مولوی .

نبا. [ ن َ ] (اِخ ) ابن محمدبن محفوظ قرشی دمشقی، معروف به ابن الحورانی و مکنی به ابوالبیان . ادیب لغوی و شاعر و فقیه و صوفی قرن ششم هجری است . وی از ملازمان ارسلان دمشقی صوفی معروف بود. طریقه ٔ بیانیه را بدو منسوب میدارند. از آثار اوست : منظومة فی الصاد و الضاد. وی به سال ٥٥١ هَ . ق .در دمشق وفات یافت . (از معجم المؤلفین ج ١٣ ص ٧٥).

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی

عَنِ النَّبَأِ الْعَظِیمِ «نبأ» به گفته «راغب» در «مفردات»، به معناى خبرى است که «مهم» و داراى «فایده» باشد و انسان نسبت به آن «علم» یا «ظن غالب» پیدا کند، و این امور سه گانه در معناى «نبأ» شرط است.(17)