نای گلو
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نای گلو. [ ی ِ گ َ / گ ِ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) حلقوم . (ناظم الاطباء) (دهار) (ترجمان القرآن ). حنجره .(ترجمان القرآن ). حنجر حلق . قصبةالمری : اولین دام در ره آدم هست نای گلو و طبل شکم . سنائی . از تلخ گواری نواله م در نای گلو شکست ناله م . نظامی .