نای زدن

نای زدن . [ زَ دَ ] (مص مرکب ) نای دمیدن . نواختن نای . (ناظم الاطباء). زمر. (دهار) (تاج المصادر بیهقی ) : بر سر سرو زند پرده ٔ عشاق تذرو ورشان نای زند بر سر هر مغروسی . منوچهری . محتسب گو چنگ میخواران بسوز مطرب ما خوب نائی میزند. سعدی . فلک که صدهزار نای غم زند نیارد استماع کرد نای من . شیبانی .