ناچریده

ناچریده . [ چ َ دَ / دِ ] (ن مف مرکب ) چرا ناکرده . چیزی نخورده . دهان یا لب به خوردنی نزده . لب به خوردنی و آشامیدنی نزده . که چیزی نخورده است . گرسنه و تشنه : دهان ناچریده دو دیده پر آب همی بود تا سر کشید آفتاب . فردوسی . سه روز است تا ناچریده لبان همی رزم سازم به روز و شبان . فردوسی . بدین سان همی رفت روز و شبان پر از غم دل و ناچریده لبان . فردوسی .