ناخورده

ناخورده . [ خوَرْ / خُرْ دَ / دِ ] (ن مف مرکب ) نخورده . مقابل خورده . رجوع به خورده و نخورده و خوردن شود : اگر بچه ٔ شیر ناخورده سیر بپیچد کسی در میان حریر. فردوسی . تو با رستم شیر ناخورده سیر میان را ببستی چو شیر دلیر. فردوسی . یکی کودکی دوختند از حریر ببالای آن شیرناخورده سیر. فردوسی . نهنگی بما برگذر کرده گیر همه گنج ناخورده را خورده گیر. فردوسی . لذت نعمت اندر آن است که نادیده ببینی و ناخورده بخوری . (قابوسنامه ). چو گندم گوژ و چون جو زردم از تو جوی ناخورده گندم خوردم از تو. نظامی . اگر سودی نخواهی زو زیان نیست بود ناخورده یخنی باک از آن نیست . نظامی . دل چون بشنید این سخن زو ناخورده شراب گشت مدهوش . عطار. گفتن از زنبور بی حاصل بود با یکی در عمرخود ناخورده نیش . سعدی .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی