ناافتاده
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ناافتاده . [ اُ دَ / دِ ] (ن مف مرکب ) مقابل افتاده .کاری ناافتاده، امری واقع نشده . اتفاق نیفتاده . رخ نداده : افسوس و غبن است کاری ناافتاده را افزون هفتاد و هشتاد بار هزار هزار درم به ترکان و تازیکان و اصناف لشکر بگذاشتن . (تاریخ بیهقی ص ٢٥٧). - کارناافتاده ؛ سر و کار نداشته . گذر ناکرده : می ندانید ارچه بس آزاده اید زآنکه اینجا کارناافتاده اید. عطار.
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی