میث
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
میث . [ م َ ] (ع مص ) سودن دارو را در آب (لغتی است در ماث یموث موثاً). (از ناظم الاطباء). سودن چیزی در آب . (آنندراج ) (منتهی الارب ). موث . (تاج المصادر بیهقی ) (المصادر زوزنی ).
میث . [ م َی ْ ی ِ ] (ع ص ) نرم . (منتهی الارب ) (آنندراج ).
میث . (ع ص، اِ) ج ِ میثاء. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). رجوع به میثاء شود.