میانه گزیدن
/vâže/
لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم
میانه گزیدن . [ ن َ / ن ِ گ ُ دَ ] (مص مرکب ) حد اعتدال برگزیدن . انتخاب حد وسط کردن در کارها و گفتارها. به اعتدال گراییدن : ستوده کسی کومیانه گزید تن خویش را آفرین گسترید. فردوسی . ز کار زمانه میانه گزین چو خواهی که یابی ز خلق آفرین . فردوسی . میانه گزینی بمانی بجای خردمند خواندت پاکیزه رای . فردوسی .