مکب

(مُ کِ) [ ع. ]<BR>۱- (اِفا.) بر رو درافتاده، سرنگون شده.<BR>۲- (ص.) سرنگون، واژگون.<BR>۳- آن که سر خود را به زیر اندازد و به زمین نگاه کند.<br>

(مُ کِ) [ ع. ] ۱- (اِفا.) بر رو درافتاده، سرنگون شده. ۲- (ص.) سرنگون، واژگون. ۳- آن که سر خود را به زیر اندازد و به زمین نگاه کند.

مکب . [ م ُ ک ِب ب ] (ع ص ) بر رو درافتنده . (غیاث ) (آنندراج ). سرنگون شده و بر روی افتاده . قوله تعالی : افمن یمشی مکباً علی وجهه . (ناظم الاطباء). ◄ بر رو دراندازنده، مشتق از اکباب که به روافکندن و به روافتادن است، لازم و متعدی هر دو آمده . (غیاث ) : اعوذ باﷲ من الفقر المکب و مجاورة من لااحب . (گلستان، از امثال و حکم ج ١ ص ١٨٦).

مکب . [ م ُ ک َب ب ] (ع ص ) بر رو انداخته شده . (غیاث ) (آنندراج ).

مکب . [ م ِ ک َب ب ] (ع ص ) آن که اکثر سرنگون باشد. مِکباب . (منتهی الارب ). کسی که بیشتر زمین را می نگرد و سرنگون باشد. (ناظم الاطباء). آن که بسیار بر زمین می نگرد. (از اقرب الموارد).