مکایل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مکایل . [ م ُ ی ِ ] (ع ص ) پیماینده و آنکه پیمانه می کند. (ناظم الاطباء). با یکدیگر پیماینده . (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). و رجوع به مکایلة شود.
مکایل . [ م َ ی ِ ] (ع اِ) ج ِ مِکیَل و مِکیَلة. (اقرب الموارد) (المنجد). رجوع به مکیل و مکیلة شود.